Cena rzepaku w skupie – aktualne notowania i prognozy

Na początku sierpnia 2026 średnia cena rzepaku w skupie w Polsce wynosi około 2240–2250 zł/t netto, przy widełkach od mniej więcej 2120 do 2300 zł/t w zależności od firmy i lokalizacji. Rynek jest bardzo ruchliwy, bo z jednej strony działa presja nadwyżek nasion oleistych na świecie, a z drugiej – wyraźny deficyt rzepaku w UE, który podbija notowania. Jeśli chcesz lepiej zrozumieć aktualne notowania, różnice między regionami i możliwe scenariusze na najbliższe miesiące, przeczytaj poniższe omówienie.

Jak kształtuje się aktualna cena rzepaku w 2026 roku?

W pierwszych dniach sierpnia 2026 r. oferty skupu rzepaku pokazały wyraźne rozwarstwienie stawek. Monitoring cenników zakładów tłuszczowych i dużych firm handlowych wskazuje średnią w okolicy 2244–2246 zł/t netto, przy czym różnica między najniższą a najwyższą ofertą dochodzi do ponad 200 zł/t. To przełożenie silnej zmienności na giełdzie i bardzo nerwowej sytuacji w handlu fizycznym.

Po dynamicznych wzrostach, a potem korekcie na paryskiej giełdzie Matif, krajowe podmioty w ciągu kilku dni ścięły przeciętnie około 36 zł/t w firmach handlowych. U przetwórców ruch był mniejszy – w wielu zakładach ostatnie zmiany to około 20 zł na tonie w dół, co można już dziś odczuć przy telefonie do skupu.

Na tle tych wahań wyróżniają się oferty zakładów tłuszczowych i dużych skupów, gdzie ceny na nowe zbiory rzędu 2260–2300 zł/t pojawiają się stosunkowo często. Z kolei dolny pułap, bliżej 2120–2150 zł/t, dotyczy zwykle podmiotów mniej agresywnie walczących o surowiec lub lokalizacji z dużą podażą.

Jakie są przykładowe ceny w wybranych skupach?

Dane z 5 sierpnia 2026 r. dobrze pokazują przekrój rynku: od lokalnych elewatorów, przez grupy producenckie, po duże tłocznie. Na tej podstawie widać, że przy wywozie całosamochodowym i standardowych parametrach odbioru rolnicy mogą liczyć na stawki w przedziale mniej więcej 2150–2300 zł/t.

Wśród wybranych ofert na nowe zbiory 2026 r. można wskazać takie przykłady:

• zakłady handlowe i elewatory z cenami około 2200–2280 zł/t w różnych województwach,
• grupy producentów oferujące 2260 zł/t z możliwością odbioru z gospodarstwa przy ilościach całosamochodowych,
• olejarnie wyceniające rzepak nawet na 2300 zł/t netto przy standardowych warunkach polskich,
• skupy regionalne utrzymujące ceny bliżej 2120–2150 zł/t, najczęściej z dopłatami lub negocjacją większych partii.

Taki rozrzut pokazuje, że przy kilku telefonach w zasięgu 100–150 km da się często „podnieść” cenę swojej partii o kilkadziesiąt złotych na tonie – zwłaszcza tam, gdzie konkurują między sobą zakłady tłuszczowe i większe firmy pośredniczące.

Jak Matif wpływa na cenę rzepaku w Polsce?

Rzepak należy do grona surowców, których krajowa cena bardzo mocno reaguje na notowania giełdowe. W Europie głównym punktem odniesienia jest paryska giełda Matif, gdzie kontrakty terminowe na rzepak wprost wyznaczają kierunek dla fizycznych cenników w Polsce, Niemczech czy Francji. Nie chodzi tylko o sam kurs, ale też o zmienność – mocne ruchy w Paryżu szybko przenoszą się na telefony handlowców.

Przykład z końca lipca i początku sierpnia 2026 r. jest bardzo czytelny: po silnych wzrostach jedna z sesji przyniosła schłodzenie nastrojów i spadek kontraktu z okolic 527,75 euro/t do 522,50 euro/t. W przeliczeniu na złotówki przełożyło się to na poziom około 2260 zł/t, a krajowe skupy w wielu przypadkach miały już wtedy oferty powyżej tej wartości. Taka rozbieżność rodzi presję na korektę.

Spadek kontraktu rzepakowego na Matif do około 522,50 euro/t przy kursie złotego powoduje, że oferty powyżej 2300 zł/t w skupach stają się dla handlu bardziej ryzykowne i często są szybko korygowane.

W 2026 r. relacja między Matif a Polską jest wyraźna: każde większe odchylenie między notowaniem giełdowym a średnią ceną krajową prowadzi do nerwowych ruchów – jedni obniżają ceny „z wyprzedzeniem”, inni próbują jeszcze przez kilka dni utrzymać wyższe stawki, licząc na szybkie odbicie kontraktów.

Dlaczego rynki światowe dominują nad lokalnym popytem?

Rynek roślin oleistych jest silnie zglobalizowany, a krajowe zapotrzebowanie na olej czy śrutę to tylko fragment układanki. W ostatnich sezonach globalna podaż nasion roślin oleistych – mowa przede wszystkim o soi i rzepaku – wzrosła na tyle mocno, że łączna dostępność surowca przewyższa popyt. To mechanizm ograniczający możliwość trwałych zwyżek cen.

Duże zbiory w Ameryce Południowej oraz rosnąca produkcja rzepaku w Kanadzie, Australii i krajach regionu Morza Czarnego dają przetwórcom szeroki wybór źródeł dostaw. Polski rolnik sprzedający rzepak do lokalnego punktu w praktyce konkuruje z plantatorami z kilku kontynentów – to efekt intensywnego handlu morskim rzepakiem i olejem.

Jakie znaczenie mają notowania KZPRiRB i parametry jakościowe?

Dla wielu gospodarstw ważnym punktem odniesienia są cotygodniowe zestawienia cen publikowane przez KZPRiRB – Krajowe Zrzeszenie Producentów Rzepaku i Roślin Białkowych. Zrzeszenie zbiera dane z zakładów przetwórczych i firm pośredniczących i podaje widełki cenowe dla tzw. standardowego rzepaku technologicznego. To ułatwia ocenę, czy lokalna oferta mieści się w trendzie krajowym.

W połowie lipca 2026 r. KZPRiRB raportowało stawki rzędu 2150–2390 zł/t. Co ważne, publikowane wartości dotyczą ściśle określonego produktu: standardowy rzepak technologiczny – wilgotność 9%, zanieczyszczenia 2%, zaolejenie 40%. Odchylenia od tych parametrów wywołują dopłaty lub potrącenia zgodnie z cennikiem danego podmiotu.

Jak działają potrącenia i dopłaty za jakość?

Warunki handlowe, do których odwołuje się KZPRiRB, jasno pokazują, że technologia uprawy i zbioru bezpośrednio przekłada się na przychód ze sprzedaży. Skupy przyjmują rzepak o nieco gorszych parametrach, ale rozliczają je przez system wagowy: wyższa wilgotność i zanieczyszczenia oznaczają mniej ton „handlowych”, a niższe zaolejenie – potrącenie wartości surowca.

Najczęściej spotykany schemat rozliczeń wygląda tak:

• powyżej 9% wilgotności nalicza się potrącenia za każdy rozpoczęty punkt procentowy,
• przy zanieczyszczeniach powyżej 2% pojawia się dodatkowy ubytek,
• dla zaolejenia poniżej 40% stosuje się potrącenie wartości – brak dopłat za wyższe zaolejenie przy warunkach w stylu „BD” (bez dopłat),
• w ofertach „warunki niemieckie” dopłaty i potrącenia liczy się według tabel innego systemu, co wymaga dokładnego przeczytania cennika.

W efekcie partia zbierana w gorszych warunkach pogodowych, z większą ilością zielonych nasion i plew, może realnie przynieść o kilkadziesiąt złotych mniej na tonie niż wynikałoby to z „gołej” ceny w cenniku.

Jakie ceny pokazywał rynek w lipcu 2026 r.?

W połowie lipca 2026 r., gdy ruszały pierwsze żniwa na południu kraju, rynek rzepaku wchodził w fazę dynamicznych korekt. Dane zbierane przez KZPRiRB z zakładów tłuszczowych i firm pośredniczących pokazały, że z dnia na dzień ceny rosły nawet o kilkadziesiąt złotych na tonie. W wielu punktach przełamanie bariery 2300 zł/t stało się faktem.

Wśród ofert przetwórców pojawiały się stawki w rodzaju 2310–2390 zł/t, przy czym część firm pracowała w modelu „BD” – bez dopłat za wyższe zaolejenie, z potrąceniami przy parametrach niższych niż standard. Jednocześnie na rynku obecne były ceny w okolicy 2200–2250 zł/t w mniejszych skupach, co tworzyło szerokie widełki.

Co mówią dane z 2025 roku o trendach cen rzepaku?

Jesień 2025 r. to okres, który wielu rolników pamięta jako czas niskich, mało satysfakcjonujących stawek. Na dzień 10 września 2025 ceny rzepaku w skupie spadły o około 50–70 zł/t w stosunku do końca sierpnia, a w wielu punktach nie przekraczały już 2000 zł/t. Dominowały oferty w przedziale 1900–1980 zł/t.

Zestawienie regionalne pokazało wyraźne różnice między województwami. W regionach zachodnich i południowo-zachodnich – jak lubuskie, dolnośląskie czy wielkopolskie – można było jeszcze zobaczyć lokalne maksimum około 2000 zł/t. Na północy kraju, np. w zachodniopomorskim, stawki bliżej 1900 zł/t stały się normą. Różnice między województwami sięgały około 100 zł/t.

Ten epizod pokazał, że przy niskim poziomie notowań światowych i jednocześnie braku większych zakłóceń w podaży, ceny w Polsce potrafią się „przyklejać” do dolnych poziomów na długie tygodnie. Wielu rolników, którzy wstrzymywali się ze sprzedażą, nie doczekało się wówczas wyraźnego odbicia.

Jak zmieniała się cena rzepaku w ostatnich tygodniach 2026 r.? (tabela)

Codzienne średnie ceny na północy i południu kraju z przełomu czerwca i lipca 2026 r. dobrze pokazują skalę wahań. Na tej podstawie można prześledzić krótkoterminowe trendy:

Od połowy lipca do 23 lipca średnie ceny sięgnęły około 2420 zł/t, co stanowiło jeden z wyższych poziomów tego sezonu. Potem pojawiło się lekkie cofnięcie, a końcówka lipca i początek sierpnia przyniosły zjazd do wspomnianej średniej około 2244 zł/t. Dla gospodarstwa, które sprzedało rzepak w szczycie, różnica w przychodzie w porównaniu z dzisiejszymi stawkami może sięgać blisko 150–180 zł/t.

Jak globalna podaż i deficyt rzepaku w UE wpływają na prognozy?

Na poziomie światowym sytuacja wydaje się sprzeczna: z jednej strony rośnie globalna podaż nasion oleistych, z drugiej – Europa zmaga się z wyraźnym brakiem surowca. W ujęciu globalnym ostatnie lata przyniosły zwiększenie produkcji soi i rzepaku do takiego poziomu, że całościowa podaż przebija popyt. To tłumi potencjał długotrwałych i bardzo silnych wzrostów cen.

Jednocześnie rynek europejski ma problem odwrotny. Według szacunków analityków deficyt rzepaku w UE sięga obecnie około 6–7 mln ton. W Polsce luka podaży to ponad 0,5 mln ton. Te braki sprawiają, że europejskie tłocznie muszą agresywnie importować ziarno z Kanady, Australii czy regionu Morza Czarnego, co przekłada się na presję wzrostową na ceny w portach i wewnątrz Wspólnoty.

Przy deficycie rzepaku w UE rzędu 6–7 mln ton każdy dodatkowy kierunek eksportu – na przykład zwiększony import do Chin – oznacza ostrzejszą walkę europejskich tłoczni o fizyczne ziarno.

Rynek w 2026 r. obserwuje właśnie takie przesunięcia. Otwarcie chińskiego rynku na rzepak z Australii i odejście Pekinu od wcześniejszych ograniczeń wobec Kanady zmienia układ sił. Gdy znacząca część australijskiego surowca płynie do Chin, Europie trudniej jest uzupełnić własne braki. Dla rolnika oznacza to potencjał wyższych notowań, ale dla tłoczni – problem z fizycznym pozyskaniem rzepaku.

Czy w długim terminie można liczyć na duże wzrosty cen?

Prognozy na kolejne sezony wskazują raczej na brak dużych, trwałych zwyżek w skali globalnej. Wysoka produkcja soi, rozwój upraw rzepaku w krajach spoza UE oraz możliwość zastępowania jednego oleju innym (np. palmowym czy słonecznikowym) działają jak zawór bezpieczeństwa – gdy notowania jednego surowca idą zbyt wysoko, przetwórcy przesuwają popyt na alternatywy.

W krótszym horyzoncie – kilku miesięcy – ceny mogą więc się wahać w szerokim przedziale w zależności od pogody, kursów walut, notowań ropy i bieżącej sytuacji geopolitycznej. Scenariusz gwałtownego, wielomiesięcznego rajdu cenowego wymagałby jednoczesnych problemów z plonami w kilku kluczowych regionach świata.

Jak rolnik może wykorzystać informacje o cenie rzepaku i innych zbóż?

W 2026 r. wielu rolników Porównuje ceny rzepaku z innymi uprawami – pszenicą, jęczmieniem czy kukurydzą. Dane z punktów skupu z początku sierpnia pokazują, że zboża konsumpcyjne i paszowe utrzymują się dużo niżej niż rzepak: pszenica konsumpcyjna średnio około 820–860 zł/t, pszenica paszowa około 770–780 zł/t, jęczmień w pobliżu 650–680 zł/t. To tłumaczy, dlaczego rzepak nadal jest w wielu gospodarstwach głównym źródłem przychodu.

W tym samym czasie kukurydza – zarówno sucha, jak i mokra – wyceniana jest przeciętnie na 700–980 zł/t w zależności od parametrów, województwa i warunków dostawy. W porównaniu z rzepakiem pokazuje to zupełnie inny poziom jednostkowego przychodu, ale przy niższych kosztach uprawy i innych terminach sprzedaży kukurydza pełni rolę stabilizującą dla wielu gospodarstw mieszanych.

Tabela z jednego dnia notowań zbóż i kukurydzy sugeruje, że warto prowadzić własny „monitoring” i zapisywać ceny w wybranych punktach skupu. Ułatwia to decyzję, czy np. przy aktualnej cenie rzepaku 2250 zł/t i pszenicy 830 zł/t bardziej opłaca się zwiększyć areał roślin oleistych, czy jednak trzymać się zrównoważonej struktury zasiewów.

Rynek rzepaku w 2026 r. jest polem ciągłego przeciągania liny między wysokimi kosztami produkcji, nadwyżką nasion oleistych na świecie i coraz większym deficytem rzepaku w UE. Dla rolnika liczy się jedno – dobra orientacja w notowaniach i szybka reakcja na zmiany.